Δημοτικό Σχολείο Μαυροβουνίου

Δημοτικό σχολείο Μαυροβουνιου 1955

"Σήμερα δεν θα γράψω απλώς για ένα κτίριο,

αλλά θα σας πω για ένα ζωντανό κομμάτι της ψυχής μας.

Για ένα σχολείο που δεν έμαθε μόνο γράμματα.

Έμαθε υπομονή, αξιοπρέπεια, ανθρωπιά.

Έμαθε γενιές ολόκληρες πώς να στέκονται στα πόδια τους.

Το Δημοτικό Σχολείο Μαυροβουνίου δεν ξεκίνησε σαν σχολείο.

Ξεκίνησε σαν ανάγκη.

Σαν μια φλόγα μέσα στα δύσκολα χρόνια πριν το 1870, τότε που το χωριό μας έψαχνε τρόπους να κρατηθεί όρθιο.

Μέσα στην παλιά εκκλησία, με ελάχιστα μέσα, δάσκαλοι και παιδιά ένωναν τις φωνές τους για να μη χαθεί η γνώση,να μη χαθεί το φως.

Από εκείνη τη μικρή φλόγα γεννήθηκε κάτι πολύ μεγαλύτερο.

Το 1930 υψώθηκε το νέο διδακτήριο απλό, ταπεινό, μα στολισμένο με όνειρα.

Πόσα παιδιά πέρασαν το κατώφλι του…Πόσες καρδιές χτύπησαν για πρώτη φορά δυνατά σε εκείνη την αυλή…

Πόσοι δάσκαλοι άνοιξαν τα βιβλία τους με αγάπη, σεβασμό και μια πίστη που ξεπερνούσε τις δυσκολίες.

Κι όμως, η ιστορία δεν μας χαρίστηκε.

Η Κατοχή άφησε πίσω της πληγές βαθιές.

Το σχολείο χτυπήθηκε.

Αρχεία χάθηκαν , ονόματα, στιγμές, ζωές που έπρεπε να μείνουν γραμμένες και σβήστηκαν βίαια.

Τμήματα του κτιρίου καταστράφηκαν.

Ήταν σαν να ήθελε η εποχή αυτή να ξεριζώσει ό,τι μας έδινε δύναμη.

Αλλά το σχολείο δεν λύγισε.

Το 1959 αναβαθμίστηκε σε διθέσιο, αντανακλώντας τις αυξανόμενες εκπαιδευτικές ανάγκες του χωριού μας.

Το 1960 επισκευάστηκε, καθάρισε τις πληγές του και υποδέχτηκε τα παιδιά ξανά, με μια νέα αίθουσα σαν να ξανάνοιγε η καρδιά του, μεγαλύτερη από πριν.

Και λίγα χρόνια αργότερα, το 1966–1967, χτίστηκαν τα εστιατόρια(αργότερα στέγασε το νηπιαγωγείο).

Για πολλούς από τους παλιούς, εκείνο το καθημερινό πιάτο φαγητού ήταν σωτηρία.

Ήταν αγκαλιά.

Ήταν η απόδειξη πως το σχολείο δεν φρόντιζε μόνο το μυαλό,

αλλά και την ψυχή, και το σώμα.

Κι όμως, όπως όλα τα όμορφα πράγματα, και αυτό κάποτε έκλεισε τον κύκλο του (2003). Το σχολείο του Μαυροβουνίου αναγκάστηκε να σιωπήσει.

Οι αίθουσες άδειασαν, οι πίνακες έμειναν ακίνητοι, οι τοίχοι κράτησαν μέσα τους την τελευταία ανάσα των παιδιών.

Και το κουδούνι ,εκείνο το κουδούνι που κάποτε σήμαινε χαρά χτύπησε για τελευταία φορά.

Το σχολείο μπορεί να σταμάτησε να λειτουργεί, αλλά δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει.

Γιατί υπάρχει μέσα μας.

Μέσα σε όσους παίξαμε στην αυλή του,

σε όσους ακούσαμε δασκάλους να μας λένε τις πρώτες αλήθειες, σε όσους μεγαλώσαμε με τις αναμνήσεις του.

Και σήμερα, με σεβασμό και συγκίνηση, θυμόμαστε ένα σχολείο που δεν υπήρξε απλώς χώρος μάθησης,αλλά κομμάτι της ταυτοτητάς μας.

Και όσο εμείς το μνημονεύουμε, θα παραμείνει ζωντανό."

Δημοτικό Σχολείο 2023

Το 2005 τα Γενικά Αρχεία του Κράτους παρέλαβαν ό,τι σώθηκε: βιβλία, φακέλους, ονόματα, στιγμές.Και εκεί, προσεκτικά φυλαγμένα, συνεχίζουν να ζουν οι μνήμες αυτού του τόπου.

Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν το ιστορικό υλικό εντοπίστηκαν στο αρχείο του Γραφείου της Τοπικής Κοινότητας. Εκφράζουμε τις θερμές μας ευχαριστίες προς τον Πρόεδρο της Κοινότητας για την ευγενική παραχώρησή τους, συμβάλλοντας έτσι στη διάσωση και ανάδειξη της τοπικής μας ιστορίας.